\
سرویس :
زمان : ۱۳۹۴/۲/۸ - ۱۱:۰۱
شناسه خبر : 580
خودروهای آمریکایی در ترازوی سود و زیان
در حالی که صنعت خودروی ایران مانند دیگر بخش‌های اقتصاد کشور در انتظار نتیجه مذاکرات هسته‌ای است، معلوم نیست زمزمه ورود خودروهای آمریکایی به ایران با چه هدفی در حال افزایش یافتن است.

در حالی که صنعت خودروی ایران مانند دیگر بخش‌های اقتصاد کشور در انتظار نتیجه مذاکرات هسته‌ای است، معلوم نیست زمزمه ورود خودروهای آمریکایی به ایران با چه هدفی در حال افزایش یافتن است.
به گزارش خبرنگار جام جم، پس از امضای توافق نامه های مقدماتی هسته ای که براساس آن تحریم های ظالمانه غرب علیه ایران تا حدی شل شد، صنعت خودرو نیز توانست تا حدی از زیر بار فشار تحریم ها خارج شده و نفسی تازه کند.
این در حالی بود که اوج تحریم ها، صنعت خودروی ایران را نشانه رفته بود به طوری که بیشتر شرکای جهانی ایران چون رنو، پژو، بنز و حتی برخی خودروسازان کره ای و چینی همکاری شان با خودروسازان ایرانی را کاملا قطع کرده بودند.
در این شرایط از کوچک ترین تا مهم ترین قطعات خودروهای مونتاژی از ایران دریغ شد که این امر باعث خوابیدن کامل خطوط تولید خودروهایی چون مگان، تندر 90 و نیسان تینا و اخلال در تولید خودروهایی چون گروه پژو 206 شد.
همچنین برخی خودروهای تولیدی به خاطر وارد نشدن قطعات الکترونیکی به طور ناقص در انبار خودروسازان ماندند و به رغم طی همه مراحل تولید، به خاطر نبودن این قطعات امکان تحویل به مشتری را نداشتند.
این گزارش می افزاید: اما این روزهای سخت خودروسازان ایرانی دیری نپایید. با آغاز جدی مذاکرات هسته ای و امضای بیانیه های مقدماتی که مهلت های جدیدی برای ادامه مذاکرات پیش بینی می کرد، تحریم ها کم کم رو به سست شدن گذاشتند و یکی از اولین اثرات آن در صنعت خودرو مشاهده شد؛ به طوری که دست کم خط تولید برخی خودروهای مونتاژی پرتیراژ به راه افتاد؛ هرچند تولید برخی دیگر از این خودروها کماکان متوقف مانده است. دیگر اثر سست شدن تحریم ها در صنعت خودرو را می توان در بازگشت رفتگان تحریمی مشاهده کرد.
پژو، رنو، نیسان، سوزوکی و دیگر خودروسازانی که در دوران سخت، صنعت خودروی ایران را تنها گذاشته بودند، یکی یکی ساز بازگشت کوک کردند؛ غافل از آن که شرایط فعالیت دیگر مانند گذشته سهل و آسان نیست و کمبودها و مشکلات تحریم چشم خودروسازان ایرانی را به روی خیلی مسائل باز کرده و لاجرم سیاست های جدیدی را روی میز قرار داده است؛ سیاست هایی که براساس آن هر خودروسازی که مایل به فعالیت در ایران است باید به سرمایه گذاری مشترک همراه با انتقال فناوری دست بزند تا همواره اطمینان و تضمین محکمی برای عدم تکرار وقایع گذشته وجود داشته باشد.
همچنین خودروساز خارجی باید بخشی از محصول تولیدی در ایران را به منطقه صادر کند تا طرف ایرانی هم از اشتغال ناشی از آن بهره برده و هم در سود، مشارکت داشته باشد.
اعلام این شرایط از سوی ایران ابتدا با بی اعتنایی خودروسازان جهانی مواجه شد و آنان با اشاراتی اعلام کردند حاضر به پذیرش آن نیستند، اما اتفاقی که در این میان افتاد باعث شد آنان نه تنها این شرایط را بپذیرند؛ بلکه حتی قبل از لغو رسمی تحریم ها اقدام به انعقاد قرارداد با خودروسازان ایرانی کنند که نمونه اش قرارداد پژوی فرانسه با ایران خودرو بود، اما آن اتفاق چه بود؟
به گفته کارشناسان، آن اتفاق این بود که با جدی شدن زمزمه رفع تحریم ها دیگر خودروسازان جهانی نیز به فکر حضور در بازار ایران افتادند و هیات هایی را به کشور گسیل داشتند. ژاپن و آلمان در صدر این کشورها قرار داشتند.
این حضور، خودروسازان حاضر در ایران را به تکاپو انداخت که هرچه زودتر جا را برای دیگران تنگ کرده و سهمی هرچه بیشتر از بازار بکر ایران را برای خود نگاه دارند.
آمریکایی ها در ایران
در کوران تحریم ها و در شرایطی که خودروسازان ایرانی با کمبود برخی قطعات دست و پنجه نرم می کردند، به یکباره صنعت خودروی آمریکا از زاویه ای غریب حضور خود را در ایران اعلام کرد.
شرکت هایی در منطقه آزاد ارس و انزلی در شمال غرب کشور و منطقه آزاد اروند در جنوب غرب ایران با بوق و کرنا آغاز ورود خودروهای آمریکایی به ایران را اعلام داشتند.
به این ترتیب در شهرهایی چون رشت، لاهیجان، انزلی و اطراف آن از یک سو و در استان خوزستان از سوی دیگر حضور خودروهای آمریکایی از فورد گرفته تا دوج و کادیلاک و شورولت و جنرال موتورز، خود را به ایرانیان شناساندند و این آغاز یک خودنمایی بود؛ خودنمایی ای که کمی بعد به شکل دیگری تبدیل شد: زمزمه حضور آمریکایی ها در صنعت خودروی ایران.
با این حال کارشناسان صنعت خودرو به این اعلام حضور که این روزها در قالب خبرها و اظهارنظرهای پراکنده و مشروط، اما مداوم به افکار عمومی تزریق می شود و حتی مقامات رسمی وزارت صنعت، معدن و تجارت نیز بر آن صحه می گذارند، با دیده تردید می نگرند.
آنان می پرسند حضور خودروهای آمریکایی یا خودروسازان این کشور در ایران چه منافعی برای صنعت خودروی ایران در پی خواهد داشت؟ اگر حضور این خودروسازان را در ترازوی نقد قرار دهیم، کفه مثبت آن سنگین تر خواهد بود یا منفی آن؟ این کارشناسان یادآوری می کنند که سبک خودروهای آمریکایی از نظر مصرف و سایر ویژگی های منفی نه تنها با الگوی مصرف ایران، بلکه با الگوی مصرف خود آمریکا و سایر کشورهای پیشرفته چندان همخوانی ندارد و لذا شاید عجیب نباشد که فروش خودروهای جمع و جور و کم مصرف تویوتا در آمریکا از فروش خودروهای آمریکایی بالاتر باشد.
ساسان قربانی، کارشناس و سخنگوی شورای سیاستگذاری خودرو در این باره به جام جم می گوید: ما در بررسی خودرو یا خودروساز مناسب برای ایران باید بدانیم در قبال تولید یا ورود آن خودرو چه چیز عاید کشور خواهد شد. روشن است باید ملاک هایی را در این خصوص در نظر گرفت.
وی تصریح کرد: خودروسازان آمریکایی از نظر فناوری تولید، طراحی و دانش فنی آن در سطح بسیار خوبی قرار دارند، اما پرسش اینجاست که آیا آنها حاضرند این فناوری را در اختیار ایران قرار داده و دست به تولید مشترک با ایران بزنند؟
وی خاطرنشان می کند: بدیهی است خودروسازان ایرانی از شرایط تحریم درس گرفته و دیگر نمی خواهند دور بخورند. لذا اگر خودروسازی از هر کشوری می خواهد در ایران فعالیت کند، باید در چارچوب همکاری و سرمایه گذاری مشترک باشد.
از سوی دیگر، باید دید الگوی آمریکایی خودرو تا چه حد در ایران قابل استفاده و پیاده کردن است. روشن است خودروسازان تجربه چندانی در تولید و حتی مونتاژ خودروهای آمریکایی ندارند و شاید زمینه ساخت خطوط تولیدشان نیز از نظر فنی تطبیق لازم را نداشته باشد. این امر از نظر آموزش نیروی انسانی و قطعه سازان خودرو نیز جای سوال است که با توجه به این موارد باید اجرایی و اقتصادی بودن حضور خودروسازان آمریکایی در ایران را بررسی کرد.
محمدرضا نجفی منش، قطعه ساز خودرو نیز در این خصوص به جام جم می گوید: اصولا مقصود این نیست که بگوییم صنعت خودرو پذیرای خودروهای آمریکایی باشد یا خیر. بدیهی است ما از هر کشوری که بتواند به ارتقای صنعت ایران کمک کند، استقبال می کنیم و این منطقی است، اما نکته اینجاست که باید دید صنعت خودرو چه بهره ای از خودروسازان آمریکایی می برد. مثلا آیا قرار است ما با هزینه زیاد خط مونتاژ آنها را که معمولا خودروهای پرمصرفی نیز هستند، ایجاد کنیم؟ در این صورت حضور آنها نفعی ندارد.
وی تصریح می کند: اما اگر حضور آنها باعث ارتقای فناوری و بهره وری در صنعت خودروی ایران شود که بسیار هم به آن نیازمندیم، این حضور موثر و حتی لازم است، در نتیجه اگر زمانی مذاکرات زمزمه گونه فعلی بخواهد جدی شود، باید طوری با آنها برخورد کنیم که حضورشان باعث کمک به صنعت خودروی ایران در قبال بهره مندی از بازار بکر کشور شود.
 

نظرات
نام :
ایمیل:
متن نظر:
سوال امنیتی * = 7 + 1
ارسال
نمایش نظرات